FINAL FANTASY XIII : Favourite lines

posted on 25 Jul 2010 19:03 by taepoppuri in FinalFantasy
"โคคูน มหานครบนฟากฟ้า
 
สิ่งมีชีวิตในนั้นหลงคิดว่าตนเองอยู่บนสรวงสวรรค์ ภายใต้การดูแลของรัฐบาลสวรรค์ โคคูนนั้นเต็มไปด้วยความสงบสุขและความรุ่งโรจน์ 
 
มนุษยชาติได้รับการอวยพรจากผู้คุ้มครองเหล่านั้น เชื่อมั่นในตัวของฟัลชี่ผู้เมตตา เชื่อมั่นว่าวันอันแสนสงบสุขนี้เป็นสิ่งที่จะดำเนินต่อไปนิจนิรันดร์  
 
แล้ววันอันแสนสงบสุขก็พังทลายลง
 
สิ่งคุกคามจากโลกเบื้องล่าง ฟัลชี่จากพัลส์ที่มนุษย์แสนหวาดกลัวตื่นจากการหลับไหล ความสงบสุขที่ดำเนินมาต้องพบกับจุดจบ 
 
สิ่งนั้นสาปส่งให้มนุษย์กลายเป็นทาส สาปให้กลายเป็นผู้มีอำนาจเวทมนตร์
 
พวกเขากลายเป็นลูชี่ที่ถูกเลือกโดยฟัลชี  ตราสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงภาระอันหนักหน่วง
 
การเติมเต็มภารกิจให้สำเร็จลุล่วง
 
การเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตาย
 
เฝ้าวิงวอนเพื่อการไถ่บาป...
 
ความหวังที่จะปกป้องโลกใบนี้
 
สัญญาที่จะเปลี่ยนโชคชะตา
 
 
หลังจากสิบสามวันแห่งความผันผวนของชะตากรรม
 
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นแล้ว "
 

ข้างบนนั่นเป็นคำเกริ่นของเกมนี้ที่อยู่ตามหลังปกของเวอร์ชั่นต่างๆและเป็นคำโปรยในเวปไซต์หลักด้วย แม้เราจะเบื่อคำว่าฟัลชี่และโคคูนจนอยากจะอ้วกแล้วแต่ก็รู้สึกว่ามันบิ้วด์อารมณ์ดีก็เลยแปลละกัน

นี่จะเป็นพาร์ทแรกของการแปลบทพูดไฟนอลภาคนี้  พาร์ทแรกก็เลยเอาแบบจิ๊บๆก่อน เป็นคำพูดสั้นๆของตัวละครแต่ละตัวค่ะ โดยรวบรวมมาจากกระทู้ในบอร์ดต่างประเทศหลายๆบอร์ด+ประโยคที่เราชอบเอง+ประโยคเด่นๆของแต่ละตัวในแต่ละแชปเตอร์ สรุปก็คือจับฉ่าย อยากยกอันไหนมาก็เอา (อ้าว) ครั้งนี้คงจะเป็นแค่โควตสั้นๆ พาร์ทต่อไปถึงจะเป็นบทสนทนาที่โต้ตอบกันค่ะ
 
Lightning
อาร์ตตัวแม่ เหวี่ยงตัวพ่อ เป็นลีดเดอร์ที่เกรียนพอสมควร แทบทุกคนในปาร์ตี้ต้องถูกทำร้ายร่างกายด้วยน้ำมือหรือฝีปากเธอมาแล้ว ปกติก็เป็นคนโหดอยู่แล้ว พอน้องสาวต้องมาด่วนจากไปชีเลยกลายเป็นก๊อดซิลล่า เห็นทุกอย่างเป็นสีดำ แต่สุดท้ายก็ทลายกำแพงในใจลงได้ และถึงจะเป็นคนขี้
อาละวาด
แบบนั้นเจ๊ก็มีความน่ารักอยู่เยอะ แต่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้.... ต้นจนจบเกมเธอพัฒนาจากคนใจดำไม่เห็นใจคนอื่น พูดจาขวานผ่าซากไปเป็นคนรักพวกพ้อง แสดงด้านอ่อนโยนมากขึ้น! ถือว่าเป็นตัวที่มีการตัดสินใจเด็ดขาด ใจร้อน หัวหน่วยทะลวงฟันประจำกลุ่ม
 
 
'สว่างวาบขึ้นมา แล้วก็จางหายไป  ปกป้องใครไม่ได้ ได้เพียงแต่ทำลายล้าง '
 
"เฮอะ บ้าบอสิ้นดี เป็นวันเกิดที่แย่ที่สุดตั้งแต่มีมาเลย"
พูดกับเซร่าห์ตอนเซร่าห์สารภาพเรื่องเป็นลูชี่ แม้จะเป็นน้องสาวแต่ชีก็ตวาดใส่ได้อย่างมิใยดี...
 
"ใครเป็นพี่สาวแกวะ ไสหัวออกไปจากบ้านชั้นเดี๋ยวนี้เลย!"
ไลท์นิ่งเกลียดที่สโนวโมเมเรียกตัวเองว่าพี่สาวแต่ด่ากลับทุกครั้ง 
 
"ชั้นน่ะเหรอ ชั้นมาหาฟัลชี่ของพัลส์ ได้ยินแล้วยังดีใจที่ตามมาอยู่มั้ยล่ะ?" 
พูดกับซัซส์ตอนต้นแชปเตอร์1 
 
"อ้ำอึ้งอยู่ได้! ก็พูดออกมาเลยสิ! ลูชี่หน้าไหน...หรือใครก็ตามที่อาจจะเป็น! สมควรจะถูกกำจัดทิ้งไปจากโคคูนซะให้หมดใช่มั้ยล่ะ! ...คนอย่างแกเนี่ยแหล่ะ ที่คิดแผนอย่างเพิร์จขึ้นมา" 
ว่าซัซส์ตอนซัซส์พยายามบอกว่าคนที่เป็นลูชี่น่ะ หมดหวังใดๆ ก็เลยไปจี้ใจดำของไลท์นิ่งเรื่องที่น้องสาวเป็นลูชี่ 
 
"ไอ้ตัวบ้านั่นมันพรากเซร่าห์ไป แต่ตอนนี้นายบอกว่าอยากจะช่วยมันงั้นเหรอ! นายอยู่ฝ่ายไหนกันแน่!"
โวยใส่สโนวเรื่องภารกิจ เพราะสโนวพูดว่าอยากจะทำภารกิจให้สำเร็จ   
 
"หึ เชิญนายกราบกรานขอร้องมันต่อไปเถอะ ...ไอ้บ้านี่มันสนใจสิ่งที่มนุษย์อย่างเราต้องการด้วยรึไง!"
พูดกับสโนวแต่จามดาบใส่อนิม่า อารมณ์ตอนนั้นคือสติหลุด  
 
"ภารกิจไม่เกี่ยวอะไรทั้งนั้น จะมีชีวิตอยู่อย่างไรมันเป็นเรื่องของชั้น ชั้นไม่ยอมเป็นเครื่องมือของฟัลชี่หรอก"
พูดกับวานิลที่ไวล์พีคหลังจากวานิลบอกว่าทุกคนควรจะปกป้องโคคูน 
 
"โลกทั้งใบเป็นศัตรูกับเรา แค่ตัวเองยังเอาแทบไม่รอด แล้วทำไมชั้นต้องปกป้องนายด้วย!? อยากจะเก่งขึ้นเหรอ ก็หาทางเอาเองสิ!"
ตะคอกใส่โฮปหลังจากโฮปไม่ยอมให้เธอทิ้งโฮปไว้ พูดไม่ทันจบ โอดินก็โผล่ออกมา ช่วยตัดสินใจว่าอะไรที่ควรจะทำ 
 
"ไม่ใช่เรื่องที่จะมาถามว่าทำได้หรือทำไม่ได้ บางเรื่องในชีวิตเราก็จำเป็นต้องทำโดยไม่สนว่าจะสำเร็จรึเปล่า"
พูดกับโฮปหลังจากเล่าเรื่องที่ตัวเองขึ้นรถไฟมาเองให้ฟัง 
 
"สายฟ้า...มันสว่างวาบขึ้นมา แล้วก็จางหายไป.... ปกป้องใครไม่ได้ ได้เพียงแต่ทำลายล้าง"
พูดกับโฮประหว่างที่อธิบายให้โฮปฟังว่าการโกรธแค้นไม่ช่วยให้อะไรเกิดขึ้นเลย   
 
"ตั้งสมาธิอยู่ที่เป้าหมายเท่านั้น ตัดขาดจากทุกสิ่ง อย่าหวั่นไหว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสัญชาติญาณ"
...บอกโฮปเรื่องอย่าสงสารศัตรู เจ๊เป็นสัตว์ป่าเรอะคะ  
 
"ชี่ฟู้ด...ตลกมากเลย"
พูดกับมุกของซัซส์ตอนเจอมอนสเตอร์ยักษ์ที่แกรนพัลส์ ซัซส์บอกว่ามันคิดว่าทุกคนเป็นชี่ฟู้ดล่ะ(ล้อคำว่าซีฟู้ด)
   
"ผิดแล้ว เราก้าวข้ามแกแล้วต่างหาก 
แกมันน่าสมเพช ไม่เคยเชื่อมั่นในอะไร
แกยอมแพ้เสียตั้งแต่ตอนที่แกยังไม่ได้เกิดเลยด้วยซ้ำ! 
 
เฝ้าแต่สาปแช่ง กัดกร่อนโคคูนจากภายใน รอคอยแต่วันที่จะมีคนมาทำลายแก
แกคิดแต่ว่าจุดจบมีเพียงการทำลายล้าง ต้องการแต่ความตายที่จะมาปลดปล่อยแก งั้นก็ตายไปซะ! แล้วก็ปล่อยพวกเราไว้
 
...เราไม่คิดเหมือนแก เมื่อไหร่ที่เราสิ้นหวัง เราจะหาหนทางจนกว่าจะพบ  
อาจจะสายเกินไปแล้วที่จะช่วยโคคูน แต่ยังไง...ที่นี่ก็เป็นบ้านของเรา! เราจะปกป้องมันไว้ หรือไม่ก็ยอมตายขอเพียงแค่ได้พยายาม!
มนุษย์มีชีวิตอยู่ก็เพื่อทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ นั่นแหล่ะ คือหน้าที่ของพวกเรา!"
ประโยคสุดเจ๋งที่ชนะโหวตทุกสถาบัน เป็นประโยคที่เจ๊พูดพร้อมชี้ดาบใส่หน้าออฟานก่อนเริ่มสู้กับออฟานร่างสุดท้ายหลังจากที่ทุกคนเคลียร์ความสับสนของตัวเองได้ และตัดสินใจว่าจะทำสิ่งที่ถูกต้อง บทพูดในคัทซีนช่วงท้ายนั้นเจ๋งทุกอันแต่อันนี้กับอีกอันของออฟานชนะใจกรรมการไทยและเทศไปเรียบร้อย  
 
"ยินดีด้วยค่ะ"
พูดกับสโนวและเซร่าห์ในฉากจบ ในที่สุด พี่สาวสุดเหี้ยมก็ยอมยกน้องสาวให้น้องเขยซื่อบื้อแต่จริงใจซะที ยินดีด้วยนะ  
 
Snow Villiers 
บักถึก ร่างยักษ์ หน้าตาไม่น่าไว้ใจ หลงแฟนตัวเองที่สุดในสามโลกจนคนอื่นรำคาญ บางคนถึงขั้นรังเกียจ... แหกปากว่าฮีโร่ปกป้องโคคู๊นบ่อยจนคนเล่นเผินๆจะจำได้ว่ามันพูดแค่นั้นทั้งเกม แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นตัวละครที่นิสัยดีที่สุดในตอนเริ่ม ถึงจะไม่มีฝีมือไม่มีปัญญา แต่ก็มีเจตนาที่ดี มีความจริงใจไม่ขี้ฮก แล้วยังเป็นคนดีรับระบายอารมณ์เครียดจากคนอื่นซะด้วย พัฒนาจากคนหลักลอยขี้โม้มาเป็นคนที่สามารถพิสูจน์ตัวเองได้ในที่สุด  
 
 
'น้ำตานี้จะเป็นหยดสุดท้ายของเธอ ผมสัญญา '
 
"ภารกิจของเธอคืออะไรเหรอ ลูชี่ทุกคนมีภารกิจใช่มั้ยล่ะ? ชั้นจะไปกับเธอ ชั้นจะช่วยเธอทำมันเองนะ ให้ชั้นทำเถอะ!"
พูดกับเซร่าห์ตอนตามไปง้อขอช่วยเซร่าห์ รักจริงอะไรจริง สโนวน่ารักมาก   
 
"ฮีโร่มาแล้ว!"
พูดทั้งเรื่อง... 
 
"ฮีโร่ไม่มีวันตายหรอกน่า!"
พูดกับวานิลตอนที่วานิลคิดว่าทุกคนกลายเป็นซีตไปแล้ว 
 
"กองทัพก็สู้โนร่าไม่ได้!"
พูดทั้งเรื่อง... 
 
"ฮีโร่น่ะ ไม่ต้องการแผนหรอก!"
พูดกับแฟงก์ตอนที่กำลังจะไปช่วยไลท์นิ่งแล้วแฟงก์ถามว่ามีแผนมั้ย 
 
"ชั้นจะอยู่เคียงข้างเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะอยู่กับเธอตลอดไป"
สัญญากับเซร่าห์ที่โบดัม 
 
"ได้เวลาชำระแค้นไอ้ท่านผู้นำแล้ว!"
 พูดกับทุกคนตอนขี่มังกรจะไปถล่มไดส์ลี่ย์ที่ยานพาลาเมเซีย
 
"ชั้นอาจจะต้องกลายเป็นซีต แต่จนถึงวินาทีสุดท้าย ชั้นก็จะทำให้เซร่าห์ภูมิใจ"
 หลังจากตัดสินใจเด็ดขาดได้ที่ฟิฟธ์อาร์ก สโนวก็คิดว่าถึงแม้ว่าสิ่งที่เคยเชื่อมา เชื่อว่าภารกิจคือปกป้องโคคูนมันจะเป็นความเข้าใจผิด แต่ยังไงภารกิจก็ไม่สำคัญ ถึงต้องตายแต่ก็ขอให้คนที่รักได้ภูมิใจในสิ่งที่จะทำดีกว่า
 
"น้ำตานี้จะเป็นหยดสุดท้ายของเธอ ผมสัญญา"
พูดกับไลท์นิ่งที่แกรนพัลส์ เป็นอีกหนึ่งฉากที่ประทับใจที่สุดในเกม
 
"พี่สาว จบเรื่องนี้แล้ว....เราไปรับเธอกลับบ้านกันเถอะ"
พูดกับไลท์นิ่งที่แกรนพัลส์เช่นกัน 
 
"ผมสัญญา ผมจะทำให้เธอมีความสุขให้ได้"   
 ตอนจบ เมื่อทุกคนกลับมาพร้อมหน้ากัน เฮียแกก็เริ่มวางแผนงานแต่งทันที กระนั้นก็ยังหวั่นๆว่าเจ๊ยกน้องสาวให้รึยังเลยต้องแย๊ปๆ+ป้อคำหวานดูก่อน
 
Oerba Dia Vanille
โชคร้ายที่เกิดมาเป็นสาวน้อยทั่วไปแต่ต้องเป็นลูชี่แบกรับชะตากรรมโหดร้าย วานิล(หรือวานิลาในภาคญี่ปุ่น)เป็นคนที่ต้องแอ๊บแบ้วเพื่อปกปิดสถานภาพของตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอเป็นคนมีจิตใจดีแต่ความโชคไม่ดีทำให้เธอบังเอิญลากคนอื่นเข้ามาพัวพันซ้ำแล้วซ้ำอีก เมื่อไร้ความสามารถที่จะแก้ไขได้เธอจึงทำได้เพียงโกหกตัวเองไปเรื่อยๆ พัฒนาจากคนหนีความจริงมาเป็นคนที่เข้าใจว่าผลลัพธ์นั้นไม่สำคัญ ถ้ากลัวแต่ว่าทำแล้วจะไม่สำเร็จแล้วเมื่อไหร่จะได้เริ่มก้าวเดินกัน? ที่สำคัญคือการเริ่มต้นและพยายามอย่างสุดความสามารถด้วยตัวเองต่างหาก สุดท้ายเธอก็เป็นคนที่เสียสละเพื่อให้คนอืนได้เริ่มต้นใหม่ ถ้าได้พบกันอีกครั้งก็คงจะดีนะ
 
'ถ้าชั้นตาย แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบมั้ยนะ'
 
"ชั้นชื่อโอลบ้า ไดอา วานิล ชั้นเป็นลูชี่จากแกรนพัลส์ และเป็น'ปีศาจ'...สำหรับทุกคนบนโคคูน"
พูดกับซัซส์ก่อนจะบอกให้ซัซส์ยิงเธอซะ 
 
"ถ้าชั้นตาย แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบมั้ยนะ"
พูดกับตัวเองหลังจากเห็นละครพอมป้าแซงค์ต้าที่นอวติลุส ในฉากจบของละคร ฟัลชี่ของพัลส์ถูกทำลายและคนดูทั้งหมดก็ดีใจกับตอนจบแบบนั้น...วานิลจึงคิดว่าถ้าเรื่องนี้จบแบบในละครที่คนดูชอบกันแล้ว ทุกคนจะพอใจมั้ยนะ  
 
"เพราะอนาคตนั้นเป็นสิ่งที่เราไม่อาจจะรู้ล่วงหน้าได้ เราจึงหวาดกลัว แต่เมื่อเราได้รู้ถึงชะตากรรมที่จะเกิดขึ้น มันกลับเจ็บปวดเสียจนไม่อยากจะรับรู้ สิ่งที่ชั้นจะทำได้ ก็คือหลับตาลง และจมอยู่กับความทรงจำที่มีความสุข"
วานิลเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่อง อยากตายแต่ก็ไม่ช่วยอะไร อยู่ไปก็ทำคนอื่นเดือดร้อน มองไปทางไหนก็ไร้ทางออก เหลือเพียงแต่การหนีความจริงไปเรื่อยๆ
 
"แล้วจะให้ชั้นทำยังไงล่ะ!? อยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้! อยากจะให้ชั้นทำอะไรล่ะ!"
พูดกับซัซส์ในช่วงดราม่าสุดๆที่นอวติลุส ซัซส์บอกว่าตายแล้วมันจะจบเหรอไง แต่พอวานิลถามว่าจะให้เธอทำยังไงซัซส์กลับบอกว่าไปคิดเองสิ    
 
"ยินดีที่จะต้อนรับเมื่อเธอกลับมา ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหน สถานที่นั้น...ที่เรียกว่าบ้าน"
พูดตอนที่ถึงบ้านโฮป (ในเนื้อเรื่องจริงๆแล้ววานิลไม่ได้ไปด้วย แต่ตลอดทั้งเกม ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ไหน จะมีเสียงวานิลบรรยายตลอด) 
 
"เวลาที่เราอยู่กับบ้านและครอบครัว เราไม่เคยที่จะดูแลกันและกันอย่างที่ควรจะเป็น ไม่เคยมีใครหยุดคิดว่ามันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย...ที่เราได้อยู่ด้วยกัน"
ที่บ้านโฮปเหมือนกัน ใครที่เห็นประโยคนี้แล้วก็รักครอบครัวให้มากๆนะคะ  
 
"ความประทับใจแรกพบของฉันที่มีต่อสโนว ฮะฮะ คนขี้โม้!"
น่าสัง